Topsport: een leven met ups en downs

20180308_232036_0001

Topsport is niet altijd zo rooskleurig als het lijkt. In deze blogpost vertelt Charlotte haar ervaring.

Ik ben Charlotte Van Hese, een langeafstandsloopster die vooral haar pijlen richt op de 3000m, 5000m en 10 000m. Ik word sinds ongeveer 1,5 jaar geleden getraind door mijn vriend Jimmy Laeremans na enkele negatieve ervaringen met mijn vorige trainer. De overstap is mijn prestaties enkel maar ten goede gekomen met vorig jaar een topjaar als belofte! Ik werd Belgisch kampioene veldlopen en Belgisch kampioene op de 5000m op de piste. Bovendien zette ik op het BK 10km op de weg een ijzersterke prestatie neer door een tijd van 35 min. 23 sec. te lopen. Nu blijf ik toewerken naar de EK-limiet op de 10 000m. Om die te halen moet ik rond de 33 min. kunnen lopen. Normaal gezien moet die binnen enkele jaren haalbaar zijn.

Naast het lopen ben ik enorm graag bezig met koken. Experimenteren met gezonde ingrediënten vind ik geweldig! Nu ik eindelijk af en toe een gaatje vrije tijd gevonden heb, ben ik zelf ook een blog gestart met zowel hardloopervaringen op als recepten van mijn favoriete bereidingen. Daarnaast ben ik in mijn vrije tijd graag creatief bezig met juwelen maken, macrame, kalligrafie… Maar meestal schiet hier niet veel tijd meer voor over.

charlotte.jpg

Voor hardlopen

Ik deed eerst een tijdje jeugdbeweging (VKSJ) en daarna turnen. Voor turnen had ik vrij veel talent. Ik mocht na ongeveer een jaar een test doen voor keurturnen. Toen ik hier net niet voor geslaagd was, besloot ik te stoppen met turnen. Misschien denk je nu: Waarom dan ineens stoppen? Wel, ik ben een competitiebeest! Zonder bij de keurturners te mogen aansluiten ging mijn niveau niet meer verbeteren. Dat zag ik dus totaal niet zitten.

Hoe het begon

Langeafstandslopen was een talent dat al van jongs af aan in mij zat maar ik had gewoon het lef niet om naar de atletiekclub in Lokeren te stappen omdat ik daar niemand kende. In mijn lagere schooljaren kende ik enkel mensen uit de streek waar ik woonde: Waasmunster. Toen ik nadien voor een middelbare school in Lokeren koos, leerde ik de streek van Atletiekvereniging Lokeren wel kennen. Op mijn 15de was ik zelfzeker genoeg geworden om actie te ondernemen. Bovendien had ik het geluk dat er een trainer van AVLO op mijn school werkte.

Het echte begin

Op een zekere ochtend ben ik hem gaan vragen of ik eens mee kon komen trainen. Zo is het allemaal begonnen! Ik weet nog goed dat ik in het begin drie keer per week traag moest lopen om conditie op te bouwen. Ik moest er gewoon voor zorgen dat ik na een bepaalde tijd makkelijk 8km aan een stuk kon lopen. Het opbouwen ging heel vlot! Na een viertal weken trainde ik al vijf keer per week en begon ik mee te doen met tempotrainingen in groep op woensdag en zondag. In het begin deed ik met de traagste mee, maar langzaamaan begon ik de snellere meisjes te kunnen volgen.

De eerste wedstrijd
Na een klein half jaartje was het zover! Ik zou mijn eerste veldloop in Hamme lopen. Eerst moest ik uiteraard spikes kopen. Ik had nog totaal geen kennis over welke spikes goed waren, dus ik kocht eigenlijk veel te zware. Toch stond ik daar, klaar om mijn loopcarrière te starten! Ik had ongelooflijk veel stress omdat ik echt niet als laatste de eindstreep wou bereiken. Die stress was totaal overbodig want ik eindigde al meteen rond de 10de plaats. Dit was een supersterke prestatie voor de korte tijd dat ik nog maar bezig was… Iedereen was super fier op mij! Ik besloot dus om verder te doen.

charlotte3.jpg

Mijn passie

Voor mij was het duidelijk dat ik nooit meer zou stoppen met lopen. Na een klein jaar trainen mocht ik als scholier deelnemen aan de Memorial Van Damme. Deze ervaring zal ik nooit meer vergeten! Ondertussen is mijn trainingsvolume uiteraard enorm de lucht ingegaan. Terwijl ik vroeger rond de 60km per week liep, zit ik nu telkens rond de 100km. Ik ben één van de snelste vrouwen geworden op de 5000m en 10 000m, zeker als ik mij met leeftijdsgenoten vergelijk. Als ze mij dat zeggen, denk ik telkens dat ik droom.
Maar…
Tot hiertoe lijkt het misschien dat een leventje in teken van topsport er eentje is van rozengeur en maneschijn. Hierin moet ik je teleurstellen… Ten eerste valt er aan atletiek niets te verdienen. Dus terwijl ik vorig jaar twee keer Belgisch Kampioene ben geworden moet ik het doen met af en toe een kleine prijs of een beetje startgeld. Dit betekent dat ik maar één keuze heb: sport combineren met school of werken.

School

Ik besloot voor school te gaan. Na mijn opleiding Economie Moderne talen dacht ik dat een opleiding lager onderwijs zou meevallen. Ik had de opleiding bij voorbaat gespreid over vier jaar omdat ik wist dat het anders te zwaar zou zijn. Bij topsport komt namelijk niet enkel veel trainen kijken, maar ook continu bezig zijn met wat je eet en hoeveel. De weegschaal staat bij mij continu op tafel, gewoon om op wedstrijdgewicht te blijven.
Ik merkte dat ik de vakken gemakkelijk aankon maar stage combineren met topsport was een ander verhaal…

Veel te druk

Na een hele dag voor de klas te staan was mijn energie op om te trainen. Bovendien had ik ’s avonds eigenlijk te veel werk om mijn training te doen. In mijn eerste jaar stage was dat nog niet zo’n ramp. Ik zette het lopen dan maar voor een week op een laag pitje. Mijn tweede jaar stage was iets anders. De stageperiodes werden dubbel zo lang. Ik kon met mijn topsportstatuut vragen om mijn stage meer op te splitsen. Dat deed ik dan ook maar het was nog steeds te druk. Ik had amper nog qualitytime met mijn vriend. De uitslag van mijn stage viel na al die moeite dan ook nog eens tegen… Al onze opgeofferde quality time was voor niets geweest! Wat nu?

charlotte2.jpg

Zware keuze

Ik zat niet ver meer van een depressie. Ik heb geluk gehad dat mijn vriend me er bovenop gesleurd heeft. Niemand anders had dat gekund. We moesten een pijnlijke keuze maken. Zouden we voor de topsport gaan of gaan we voor een toekomst als juf? We besloten dat we mijn talent en alle geïnvesteerde moeite voor het lopen niet konden opgeven. Ik ging dus op zoek naar een parttimejob. Over enkele weken mag ik beginnen werken in een slagerij in Lokeren. Ik ben blij dat er na vier zware jaren eindelijk wat rust komt in mijn leven!

Ik vind het heel mooi van Charlotte dat ze voor topsport durfde kiezen en dat ze daar ook voor durft uitkomen. Ik wens haar dan ook veel succes op het pad waarvoor ze gekozen heeft.

Wil je Charlotte graag volgen op instagram? Klik dan hier. Klik hier als je een kijkje wil nemen op haar eigen website.

Liefs,

Jana
Follow my blog with Bloglovin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s